niedziela, 24 marca 2013

Lwów po raz drugi, szczegółowa relacja krok po kroku

Po co wracać do tego miasta? To idiotyczne pytanie! Do tego miasta chce się wracać, ma w sobie specyficzny fluid, który przyciąga jak magnes. Jestem zakochana w jego klimacie, czarownych uliczkach, zabytkowych kamieniczkach,  magicznych świątyniach i ciepłych ludziach, skorych do pomocy na każdym kroku.

W zeszłym roku ( tu ) nie udało mi się zobaczyć wszystkiego. Mieliśmy tylko dwa dni a przeciw nam był 30 stopniowy mróz i bardzo krótki dzień. Teraz mieliśmy cudowną pogodę, a ja byłam bogatsza o zeszłoroczne doświadczenia, umiejętniej komponowałam trasę i postoje, bogatsza też byłam o kontekst jaki zapewniły mi zeszłoroczne i tegoroczne zajęcia z historii sztuki renesansu i baroku, dzięki którym odkrywałam Lwów na nowo. Momentami może trochę zatruwając życie moim współtowarzyszą życie informacjami na temat - charakterystycznych dla danego stylu zdobień, okuć i form. Co mam nadzieje było dla moich znajomych interesujące i pożyteczne:)



Mieliśmy kilka dni by ogarnąć miasto, ponieważ tempo było naprawdę dobre w dwa dni zwiedziliśmy wszystkie dostępne w mieście atrakcje. Nie odwiedziliśmy tylko Lwowskiej Galerii Sztuki w pałacu Potockich, przypuszcza, że zrobiłam to z premedytacją by mieć powodu ( Istotny powód ) by wrócić do tego miasta!






Mimo, iż w zeszłym roku zwiedzaliśmy intensywnie, wielu rzeczy nie udało nam się zobaczyć. W tym roku nadrobiłam zaległości z nawiązką. Żeby się nie powtarzać, zwrócę szersza uwagę tylko na te obiekty, które widziałam w tym roku po raz pierwszy, bądź właśnie teraz zrobiły na mnie szczególne wrażenie. Nasze mieszkanie mieściło się na Doncowej - bocznej odnodze Łyczakowskiej, dlatego też zwiedzanie rozpoczęliśmy od Arsenału Miejskiego pochodzącego z XVI wieku. Wewnątrz mieści się dziś Lwowskie Muzeum Historyczne oraz fantastyczna knajpka o specyficznym klimacie "Katownia" nawiązująca do historii tego miejsca, które od 1799 roku było więzieniem.






Tuz obok Arsenału mieści się klasztor i kościół Bernardynów, który pełni obecnie rolę bizantyjko-ukraińskiej cerkwi  św. Andrzeja. Świątynia ta uznana została za najpiękniejszą w całym Lwowie. Wiąże się z tym osobliwa historia, wizytacji króla Zygmunta III Wazy, który uznał, że obiekt jest zbyt skromny, opinia ta spowodowała wzrost ambicji możnych fundatorów, którzy pragnęli zaimponować władcy. Efektem tego niezwykły kościół, którego największym atutem jest fasada. Jest on trzykondygnacyjny, dolne piętro jest renesansowe, środkowe zachowane zostało we włoskim stylu a ostatnie stanowi wspaniały przykład manieryzmu z dekoracyjnym szczytem przypominającym flamandzki renesans. Aby wzmocnić efekt - dodano dzwonnice tak zwana campaniele, Wszystkie te zabiegi łącznie z figurami matki Boskiej i Św Piotra po bokach i Chrystusa w środku, zdobiącymi fasadę przednia tworzą niezwykłe wrażenie.

Osobiście fasa robi na mnie większe wrażenie niż wnętrze kościoła. Generalnie większe wrażenie robi na mnie historyczność tego miejsca, stając przed przepiękną fasadą nie tylko przezywamy estetyczne doznania ale i duchowe, wiedząc, że z tego własnie miejsca ruszyła moskiewska wyprawa Dymitra Samozwańca, a także w tym miejscu w 1648 roku wybrano  na wodza armii Jeremiego Wiśniowieckiego, a także to tu rozpoczął się kondukt żałobny wielkiego mistrza Artura Grottgera. Wszystko to tworzy niezwykłą aurę wokół tej świątyni, dziś przemianowanej na cerkiew. Ołtarz pozostał niezmieniony, we wnętrzu nie ma ikonostasu, dołożono jedynie kilka ikon. Jak na warunki polskie, i polskie możliwości XVIII wieczne iluzjonistyczne malarstwo na sklepieniu robi kolosalne wrażenie. Malowidło ukazuje Świętą Trójcę  apoteozę św. Franciszka Serafickiego oraz innych zakonników. Niestety moja zeszłoroczna wyprawa do Rzymu uczyniła mnie bardziej wymagającą wobec renesansowych i barokowych twórców bezlitośnie ukazują wszelkie mankamenty w słabszych i bardziej prowincjonalnych wyrobach. Trudno nie być w XVIII wieku prowincjonalnym w zestawieniu z Rzymem, tak więc widok Apoteozy św Ignacego Loyoli - który od tamtej pory nosze w sercu jako jedno z najbardziej estetycznych wspomnień w życiu, niszczy wrażenie jakie zapewne zrobiłaby na mnie ta apoteoza, gdybym nie znała rzymskiego mistrzowskiego wykonania i nie widziała na własne oczy tamtej palety barw. Tu obraz jest interesujący, jednak mdły a proporcje gdzieniegdzie zaburzone. Aby móc zobaczyć kościół w środku najlepiej wybrać się tam popołudniu. w godzinach dopołudniowych jest godzinna przerwa na sprzątanie. 11-12 czy też 12-13.

Stąd już tylko kilka kroków do Katedry Łacinskiej, idziemy ulicą halicką do góry mijając po drodze pomnik legendarnego założyciela Lwowa, ojca sławetnego Lwa od którego pochodzi nazwa miasta, oraz zabytkowy tramwaj, którzy ma przypominać, że to własnie tu po raz pierwszy w tej części Europy uruchomiono ten środek komunikacji. Obecnie mieści się w nim kawiarnia.

Katedra Łacinska robi zawsze wielkie wrażenie, zaraz za nią mieści się kaplica Boimów, która w tym dniu była zamknięta. Jedna dzięki informacji jakie uzyskaliśmy od pana handlującego pocztówkami oraz mapami na rynku, udało nam się dostać do środka następnego dnia. Kaplica bowiem jest zamknięta na czas zimy, otwierają ją dopiero w kwietniu zamykają już w październiku. Dlatego też warto korzystać z takich okazji będąc w mieście zimom, szczególnie w niedziele - przyjeżdża tu wiele wycieczek wówczas kaplica jest otwarta od godziny 12 do 14 należny pukać głośno do środka, przy sporej dawce szczęścia może udać się wejść do środka samodzielnie bez większej wycieczki, koszt to 5 UHA wrażenia są bezcenne, już fasada Kaplicy Boimów daje nam niesamowite estetyczne odczucia, wnętrze co wrażliwszych może doprowadzić do prawdziwej ekstazy.




Kaplica często jest pomijana przez niewprawionych turystów, bowiem jest ona ukryta na tyłach Katedry jest to jedyna pamiątka po istniejącym niegdyś w tym miejscu cmentarzu założonym, z rozkazu  Józefa II w XVIII ze względów sanitarnych został przeniesiony za miasto. XVII -wieczna kaplica została wzniesiona przez zamożną rodzinę węgierskich kupców zamieszkujących miasto, nazywana była Kaplica Ogrojcową. Dziś przyłączona została do szeregowej zabudowy miejskiej. Jest to późnorenesansowa kaplica, której fasada może przywodzić na myśl bardziej zdobiony ikonostas, ukazujący u góry mękę pańską a w niszy postacie apostołów Piotra i Pawła. Ogromne wrażenie robi błękitna kopuła, którą zdobią kasetony z rzeźbionymi głowami świętych, o spersonalizowanych rysach, które poświadczają pogłoskę jakoby mieszkańcy użyczali twarzy świętym.

Zaraz obok zrobiono zabawne miejsce pocałunków, które powoli staje się kultowym miejscem pielgrzymek zakochanych, chcących pocałować się pod znakiem:)


 Rynek niezmiennie robi ogromne wrażenie. Mimo, iż Kraków jest mi osobiście bliski, lwowski rynek uważam za najpiękniejszy. Ma w sobie niezwykły czar i urok. Każda kamienica ma własną barwną historię. Bez wątpienia najpiękniejszą jest kamienica z numerem szóstym -  tak zwana Królewska, inaczej nazywana Małym Wawelem. Dziedziniec arkadowy nasuwa jednoznaczne skojarzenia z wawelskim dziedzińcem, stanowiąc jakby jego miniaturkę. Wejście kosztuje 5 UHA, Możliwość robienia zdjęć 25 UHA.







Gdy udało nam się odnaleźć wszystkie kamienice o oryginalnych historiach ( pomocna przy tym była mapa panoramiczna, wydana po polsku, którą sprzedaje pan krążący po rynku, ( swoja drogą, świetnie mówiący po polsku), skierowaliśmy się ulicą Staropigijską do dawnego kościoła Dominikanów, zaprojektowanego w XVIII wieku przez Jana Witta. Osobiście jestem pod niesłabnącym wrażeniem fasady tego kościoła. Jest to jedna z najbardziej okazałych barkowych świątyń tego miasta.





Na zewnątrz zaatakowaliśmy posąg Nikifora Krynickiego, a nas w ramach równowagi zaatakowali Ukraińcy próbujący wyłudzić od nas 20 UHA na zdjęcie z białym gołębiem.

Zaraz za kościołem Dominikanów przy ul. Podwale mieści się urokliwe targowisko, gdzie można kupić książki w przeróżnych językach, stare gazety, pamiątki po związku radzieckim oraz militaria związane z niemieckimi oddziałami SS czy Wermachtu. Miejsce to ma swój niezwykły klimat. Są tu same starocie, nie ma tu tandetnych ozdób produkowanych w Chinach, czy laserunkowych obrazów o wątpliwej estetyce, które zdażają się często na targowisku za Cerkwią Przemienienia Pańskiego, tuz pod Teatrem Narodowym.

 Nad targowiskiem wznosi się pomnik Iwana Fedorowa, rosyjskiego i ukraińskiego drukarza, który jako pierwszy drukował cyrylicą. W zeszłym roku nieco przedrzeźniałam Fedorowa zdjęcie poniżej :)
















Po drodze obowiązkowo należy odwiedzić Zespół Zabudowań Bractwa Uspienskiego, na który składa się Wieża Korniaka, tzw. Wieża Wołoska, pięknie górująca nad miastem, Cerkiew zaśnięcia Marii, oraz Kaplica Trzech Wielkich Świętych. Stąd kolejny obowiązkowy Punkt to Katedra Ormiańska oraz Cerkiew Przemienienia Pańskiego. O ile Cerkiew posiada moim zdaniem bardzo tandetny wystrój, którego kolorystyka jest wręcz zaskakująca - połączenie błękitu, mięty oraz fiołka, które daje efekt powiedzmy eufemistycznie - niepoważny, o tyle Katedra Ormiańska jest najcudowniejszą świątynią w tym pełnym kościołów, katedr i cerkwi mieście. We wspomnianej cerkwi, jest ikonostas, co warto podkreślić bowiem bardzo niewiele zaadaptowanych biznatysko-ukrainskich świątyń w byłych katolickich kościołach je posiada.

Katedra ormiańska, robi piorunujące wrażenie, Polecam zapukać do małego kiosku z pamiątkami, wewnątrz świątyni po lewej stronie, przeważnie siedzi tam mężczyzna przypominający z twarzy świętego Franciszka, jeśli się go poprosi opowie historię Ormian i ich związki z miastem Lwów aż po dzisiejszy dzień. Słucha się go doskonale, mówi pięknie po polsku i jest niezwykle życzliwy, warto wysłuchać jego opowieści i wrzucić kilka groszy na rzecz katedry do skarbony, albo tez podać je do ręki do okienka miłej Pani. Pieniądze idą na utrzymanie wspólnoty ormiańskiej oraz renowacje katedry.



Osobiście jestem pod niesłabnącym wrażeniem malowideł Jana Henryka Rosena z 1925-29 roku, szczególnie Pogrzebu św. Odeona, to obraz magiczny, nieobiektywnie uważam go za najcudniejsze lwowskie dzieło.


Spod targu książki już nie daleko na szczyt kopca Unii Lubelskiej skąd roztacza się bajeczny widok na całe miasto, bajecznie majaczą nad nim wszystkie wieże kościołów najróżniejszych wyznań, ależ można się rozmarzyć...

Na szczycie spodobało m się tak bardzo, że następnego dania już do południa byłam tam po raz drugi i podziwiałam tym razem w pełnym słońcu widok na to urzekające miasto.

Najpiękniejszym wspomnieniem z tego wyjazdu będzie jednak dla mnie wizyta w kościele świętego Jury. Nie chodzi mi tu o barokową architekturę, sklepienia czy malowidła. Trafiliśmy przypadkiem na msze, świątynia ta jest obrządku grecko-katolickiego, więc gimnastyczne wygibasy wiernych były dla mnie nie lada zdziwieniem, przez moment poczułam się jak na jakimś treningu wysiłkowym, nie zaś w świątyni. Zresztą nie trudno się tak poczuć gdy co chwila, przez przeszło 30 minut wierni padają na twarz, utrzymując sie dłuższą chwile w pozycji pompki i wracają ponownie do pionu. Byłam absolutnie zaszokowana tym mistycznym obrządkiem, który przyszło mi z pozycjo intruza obserwować w skupieniu. Na pewno nigdy nie zapomnę tego doświadczenia, osobiście jestem pełna podziwu, dla fizycznej sprawności zgromadzonych w światyni ludzi. Nie to jednak sprawiło, że będzie to jedno z piękniejszych momentów, lecz kobiecy głos, któremu wtórował chór, a całe jego brzmienie - sprawiało, że czułam jakby przeniesiono mnie w inny wymiar, te anielskie głosy nadały jakiegoś nieznanego mi do tej pory, mistycyzmu tej chwili, czyniąc ją absolutnie magiczną! Polecam odwiedzić świętego Jurę o godzinie 17, być może również uda Wam sie trafić na tę mszę...




piątek, 22 marca 2013

Lwów, Dzień Pierwszy: Przeprawa przez zawieję

W tym roku nie byłam już nieświadomą turystką. Wiedziałam na co się piszę. Jednak nawet zeszłoroczne doświadczenie nie mogło przygotować mnie na to co miała przynieść z sobą ta podroż, która rozpoczęła się dla mnie o 3,30 w noc a skończyła o 21 , czyli jak dobrze liczę to niemalże 17 godzin. Niezły czas jak na 550 kilometrów trasy:)

Podróż zaczęła się kapitalnie, w czwartek rano ogarnęłam mieszkanie, zrobiłam pranie, zakupy, spakowałam walizkę i zadowolona o 17 rozłożyłam się z laptopem, pragnąc chwili wytchnienia. Miałam komfort psychiczny, że właściwie wszystko zostało dzisiejszego dnia zrobione, więc jutro na spokojnie napisze rano referat, stworze prezentacje i popołudniu wydrukuje wszystko na mieście. Plan runął z hukiem, gdy napisałam do współorganizatora naszej wyprawy na facebooku, pytając jak tam jego referat i przygotowania, pogadaliśmy chwile i pożegnaliśmy się, Robert na do widzenia napisał "do zobaczenia w nocy w pociągu", napisałam do niego, żeby mnie tu nie stresował, przecież to jeszcze nie dziś. Niestety okazało się, że dziś, a ja dziwnym trafem pomyliłam dni, oczywiście nie chciałam uwierzyć i przekomarzałam się z nim, że żartuje sobie paskudnie ze mnie... Niestety to ja nie miałam racji i gdy tylko ( niestety z opóźnieniem) dotarła do mnie ta informacja myślałam, że w momencie zeświruje. Lubie mieć nad wszystkim kontrole, a w tej chwili poczułam, że tracę panowanie, nad moim całym skrupulatnie skonstruowanym planem..

Zaczęła się bieganina, gdy emocje opadły, usiadłam i skupiłam wszystkie siły, by stworzyć referat. Udało mi się go urodzić w niecałe dwie godziny razem z bajeczną prezentacją, z której byłam cholernie dumna. Niestety wszystkie punkty ksero były już zamknięte, dlatego tez zmuszona byłam o 23 odwiedzić znajomych by wydrukować wszystkie niezbędne do wyjazdu papiery.

Ostatecznie zwarta i gotowa stanęłam na peronie o 3,30! Przećwiczyłam wcześniej w domu mój referat wygłaszając go przed mamą, babcia no i psem:) Spokojna i pewna, ze wszystko co niezbędne mam z sobą ruszyłam z odrapanego dworca w Szczakowej.

Nasza podroż była niezwykle długa i składała się z wielu etapów. Moja ekipa zaczynała przygodę w Katowicach, pierwszą przesiadkę mieliśmy w Krakowie, tu godzinka przerwy, szybkie zakupy i dalej w drogę do Przemyśla.
W Przemyślu czekała nas kolejna przesiadka tym razem do busika. Ta półgodzinna podróży była małym przedsmakiem tego co miało nas czekać po Ukrainskiej stronie.


Gdy dojechaliśmy do Medyki mieliśmy ostatnią szanse zaaprowidować sie w polskie jedzenie. Co prawda na Ukrainie jest tanio, jednak nie wszystkie produkty opłaca się tam kupować. Mięso jest tam naprawdę drogie. Dlatego warto kupić tu na tym ostatnim polskim przystanku - w Biedronce, kilka konserw dla przyjaciół ze wschodu.

Po ostatnich zakupach, ruszyliśmy na nogach do przejścia granicznego. Pogoda była okropna, ogromne zaspy śniegu, szalejąca zawieja śnieżna utrudniały marsz.

Przez cały czas opowiadałam, jak to w zeszłym roku przechodziliśmy przez granice ukraińską, która po stronie naszych sąsiadów przypominała targową szopę, zlepioną z kilku desek. Dlatego też, gdy zobaczyliśmy  wyremontowane przez Ukraińców z okazji Euro 2012 przejście graniczne, moi towarzysze spojrzeli na mnie podejrzliwie niczym na mitomankę. :) Przypuszczam, że nie ja jedna doznałam szoku widząc ogromną zmianę jaka nastąpiła na Ukraińskim przejściu granicznym. Oczywiście uważam, że to wielki plus dla naszych sąsiadów.

W tym roku bez mniejszych problemow przeszliśmy granice. Problemy miały dopiero się zacząć...
Gdy z trudem ( z powodu okropnych atmosferycznych warunków) dotarliśmy na miejsce skąd zazwyczaj odjeżdżają marszutki okazało się, że z powodu zawiei śnieżnej żaden ukraiński busik nie dotarł tu od ponad 3 godzin!

Mielismy do wyboru tylko dwie opcje, albo zostać na parkingu i zamarznąć, albo ruszyć przed siebie ( jakieś 4 km) do pobliskiej stacji benzynowej gdzie prawdopodobnie złapiemy jakąś marsztukę. Wybór był prosty.


handel graniczny, Przemyśl, droga powrotna do Polski

Te kilka kilometrów, było trasą niemalże zabójczą! Momentami czułam się jak żołnierz z napoleońskiej armii podczas wyprawy na Moskwę, w twarz sypał mi okropny śnieg, a jak pamiętnikarze napoleońscy zwykli pisać " co chwila dochodził mnie huk upadających ciał" oczywiscie ten pompatyczny zwrot jest niepotrzebny:) Co kilka minut słyszałam jak kolejna dziewczyna z naszej ekipy przewraca się na śliskim lodzie z ciężkim plecakiem, przypuszczam, ze nie tej całej trasie nie było osoby, ktora chociaż kilka razy nie zaliczyłaby przysłowiowej gleby:)

Gdy dotarliśmy na miejsce, które wskazali nam miejscowi, okazało się, że tutaj również żadna marszrutka nie dojechała od kilku godzin. Na przeciwko stacji benzynowej była jednak przydrożna knajpa. Zatrzymaliśmy się tam na chwilę, jednak tyle co zdążyliśmy zrobić zamówienie, przyjechała nasza marszrutka, poczciwe Ukrainki oddały nam jednak pieniądze, a my biegiem ruszylismy do okupowanego  przez miejscowych busika.

Droga powrotna, jedyne zdjęcie granicy

Ponieważ z trasy wypadło kilka kursów, masa ludzi zebrała się do tej maleńkiej marszrurki, która zwyczajnie posiada 19 miejsc siedzących i klika stojących, Tu wcisnęło się do niej ponad 60 osób, wszyscy upchani jak śledzie, zadowoleni, że udało im się zmieścić, chuchaliśmy na siebie w tym ultra dziwnym, wehikule typowym dla wschodnich sąsiadów.


Droga powrotna zdjęcie marszrutki w środku

Trasa Medyka ( Szengini) Lwów, ma około 70 km, w zimie, udaje się ją przejechać zwykle w 2 godzinki, bez większych problemów, (cena biletu to 20 hrywien czyli 10 złotych) Tym razem jednak z powodu zamieci śnieżnej - czas przejazdu wydłużył się do 3,5 godziny.

Lwów dosłownie utoną pod warstwą śniegu, samochody jeździły po chodnikach. Zaspy były tak ogromne, że w tym dniu przestały kursować jakiekolwiek tramwaje.

Dlatego zaraz po doryciu na dworzec, zmuszeni byliśmy przejść na nogach, cały Lwów by dotrzeć na ul. Łyczakowską, do naszego tutejszego lokum.


Marsz mojej wyczerpanej ekipy,składającej się z 6 dziewczyn i Krzyśka, oraz Saszy, przyjaciela rodziny u której mieliśmy zostać, trwał grubo ponad 2 i pół godziny, gdy dotarliśmy na miejsce było kilkanaście minut przed północą.

Zaspy naszej wielkości:)

Przez cały czas naszego marszu nastawiałam moich towarzyszy na spartańskie ukraińskie warunki, znane mi doskonale z zeszłego roku. Zimne skromne pokoje oraz brak cieplej wody.

Jakie było nasze zdziwienie, gdy okazało się, że będziemy mieszkać w prawdziwym apartamencie z kominkiem i sauną! W progu przywitał nas Sasza ze swoją małżonką, która czekała na nas z gorącą herbatą i najpyszniejszym na świecie drożdżowym plackiem!.

poniedziałek, 4 lutego 2013

Zaczynam wszystko jeszcze raz

Każdy moment jest dobry by zacząć wszystko od początku. Dlatego jestem tu i teraz i zaczynam swą opowieść o miłości do podróży. Tych fizycznych i tych umysłowych, w które przenosimy się za sprawą literackiej fikcji. Będę pisać o podróżach małych i dużych, o własnych wrażeniach, refleksjach oraz wszystkich mentalnych i fizycznych granicach, które uda mi się przełamać..

To od nas zależy jak wygląda nasze życie. Któregoś dnia na początku stycznia, w mroźny śnieżny poranek usiadłam przy oknie z kubkiem zielonej herbaty w ręce i uzmysłowiłam sobie, że moje życie nie jest takie jakie sobie wymarzyłam, a nie jest,dlatego że nie daje z siebie 100%, że czasem brakuje mi odwagi by zrobić ten ostatni krok. Postawiłam sobie za cel, doprowadzać wszystkie sprawy do końca, mam nadzieje, że pomoże mi to w realizacji moich marzeń, a Wam życzę tego samego!

Postanowienie na ten rok, nie stracić, żadnej okazji by coś zobaczyć!

Na zachętę wydrukowałam plakat i ustawiłam na biurku - nakręcam mnie do działania.



Do zobaczenia wkrótce.
Jess

środa, 10 października 2012

Nikiszowiec - czyli jak uczulić się na piękno

Dziś nie będzie o modzie, ani o historii ubioru czy też o zasadach stylizacji, będzie o poszukiwaniu i odnajdywaniu piękna w najbliższym otoczeniu - zainspirowałam mnie do tej refleksji kolejna podroż do Nikiszowca - który "odkryłam" w tamtym roku i do którego od tej pory wracam co raz częściej...

O sposobie postrzegania - zabytków - pod własnym nosem ( czyli turystyka lokalna)
Czasami gdy mieszkamy niedaleko, jakiegoś turystycznego obiektu - zupełnie go lekceważymy, przejeżdżając nieopodal niego kilka razy w roku, a czasem nawet w miesiącu. Nie zagłębiając się w jego historię  architekturę, ani nawet nie zatrzymując na chwilę, pośpiesznie przejeżdżając samochodem czy autobusem. Oglądamy go czasem tak często - przez szyby mechanicznych pojazdów, aż zupełnie nam się opatrzy i staje się dla nas bez wartościowy.

Ja obok znaku informacyjnego - o Nikiszowcu jeździłam przez 4 lata,. Za każdym razem - odkładając na później wizytę w tym miejscu. Zjawisko totalnej ignorancji - jest mi obce, bowiem jestem szalonym zapaleńcem - i potrafię przejechać setki kilometrów by podziwiać ulubiony obraz, bądź przejść szlakiem ukochanego artysty.











Uśpienie czujności - na piękno
Myślę, że nie jestem odosobniona w tej ignorancji, a może raczej swoistym uśpieniu czujności. Moja prawdopodobnie była spowodowana pierwotną niechęcią do wszystkiego co śląskie  Niechęć ta po kilku latach studiowania w sercu śląskiej ziemi zmieniła się w fascynacje. Optymistyczni,  pogodni, ciepli ludzie, pograniczna, niebanalna  historia oraz odmienna kultura, oraz cudowna modernistyczna architektura  sprawiły, że silnie przywiązałam się do Katowic i jej okolic, korzystając z każdej okazji by zobaczyć coś nowego...



W czasie okienek między zajęciami, zamiast siedzieć w bufecie, zaczęłam chodzić uliczkami rynku, ciągle innymi, dochodząc do rożnych nieznanych mi wcześniej zakątków miasta. Za każdym razem gdy przemierzałam trasę z Uniwersytetu do Biblioteki Śląskiej, próbowałam - znaleźć nową drogę. Zabawa ta trwa cały czas, a ja nieustannie poznaje miasto. Nie ukrywam  że pomogły mi w tym studia z historii sztuki - które otworzyły mój umysł na piękno. Wyszła z klatki własnej estetyki, przestałam dzielić style, na lepsze i gorsze, piękniejsze i brzydsze. We wszystkim staram się teraz dostrzec swój własny  czar i indywidualną formę i Was tez do tego zachęcam! To cudowna zabawa, która daje mnóstwo satysfakcji i nic nie kosztuje.



Nikiszowiec - I Love You
Nikiszowiec - to zdecydowanie moje ulubione miejsce.
To zupełnie unikatowa przestrzeń. Przechadzając się idealnie zaplanowanymi alejkami, ma się uczucie niezwykłego ładu i porządku. Gdy powolnym krokiem przemierzamy osiedle widzimy idealnie powieszone firanki w błyszczących, bez jednej smugi oknach ot co wizytówka Śląskości, a na chodnikach stoją równie wyglancowane samochody.




Nikiszowiec to podróż w czasie 
Osiedle to powstało w latach 1909-1918 jako osiedle górnicze. Z lotu ptaka przypomina kształtem  widownie amfiteatru, ze sceną w samym centrum, w której miejscu znajduje się Plac Wyzwolenia.  Architektura mimo, że regularna, harmonijna i proporcjonalna , nie jest nudna. W każdym zaułku mimo prostopadłych zakrętów i przeciec czai się na nas jakaś niespodzianka w formie detalu, indywidualnych wykończeń i dekoracji.




Lubie wyobrażać sobie, że chociaż przez chwile cofnęłam się w czasie. Tutaj jest to możliwe  o poranku, gdy samochody znikają - nie ma żądnych śladów współczesności, ( no może po za jedną samotną anteną satelitarną przy oknie). Można poczuć klimat prawdziwej robotniczej wioski z lat 20, poczuć czar dawnych dni!!

To dlatego miejsce to posłużyło  wielokrotnie  za scenerię do polskich filmów historycznych.

.
Angelus - i Grupa Janowska
Szczególnie zachęcam Was do obejrzenia filmu "Angelus"  opowiadającego o prawdziwych artystach, żyjących w latach 30 w gminie Janów ( która wówczas obejmowała również Nikiszowiec), a  dziś stanowi dzielnicę Katowic tuż obok Nikiszowca. Byli to artyści  nieprofesjonalni, z zawodu górnicy, których założyciel grupy, Teofil Ociepka zaraził ideą okultyzmu, który wyrażali m. in. za sprawą specyficznego   malarstwa. Ich dzieła stanowią klucz do zrozumienia  ówczesnych Ślązaków,  których światopogląd kształtował się wokół specyficznej osi  Kościół- Praca -Kobieta. Żeby móc zrozumieć intencje artysty, trzeba spróbować postawić się na jego miejscu.
Wspomniani artyści to mężczyźni, którzy połowę swego życia spędzali w kopalni, pracując w pocie czoła, w ciemności, brudzie i zaduchu. Światło i kolor, były sposobem na odreagowanie, wyrażenia własnych potrzeb i emocji. Ucieczką z mrocznego świata pracy w świat fantazji i erotyki tak bliski u Ślązaków duchowości. Stąd specyficzna mieszanka  ekstazy i religijności, która dla niewtajemniczonych wydaje się być kontrowersyjna i niesmaczna... Lecz tylko z pozoru, do czasu, gdy nie zagłębimy się w kolorowy świat oryginalnej duchowości tych ludzi.

Przedstawiciele grupy Janowskiej wykreowali  własny styl  nawiązujący do prymitywizmu. W czasach prl-u nie podporządkowali się kanonom socrealistycznej sztuki.   Stanowią oni do dziś  intrygujące zjawisko w polskiej sztuce, a ich prace w większości stanowią stałą wystawę w Szybie Wilson,który stoi w sąsiedztwie osiedla. ( o Galerii Szyb Wilson  pisałam tu)

Zachęcam Was do odkrywania skarbów z przeszłości, które macie pod nosem. Czasem taka podróż 10 kilometrów od domu, może okazać się bardziej ekscytująca niż wyprawa na egzotyczną plażę na drugiej półkuli :)


Na koniec bonus: Mój mały cyrkowiec